30 Aralık 2008 Salı

Odamdan Hayata

Darmadağanım odada tek başıma,
Satırlarım damla damla dökülüyor ağzımdan.
Kalbim köşede,
Yıllardır üstesinden gelemediklerimle yüzleşiyorum.
Yorgunum,
parmaklarımla ve tırnaklarımla sayfalarımı kazıyorum.
Gülümsemek yüzüme aldığım maske misali,
Maskemle dolaşıyorum.
Adını bile bilmediğim,
telaffuzunu bile duymadğım tavırlar sergiliyorum,
Darmadağınım içimde..
eskimiş fotoğraflarda renkleri bulmalııym,
Gözlerim kirli camda,
daha önce tanımadığım insanlara bakıyor.
Hayata açılan pencerem,
Yeni açılan pencerelere özeniyor.
Mantığım portmantoda asılı,
Bir duygularımı deniyorum, bir mantığımı..
İkiside yakışmazsa,
çocukluğumu giyiyorum üstüme.
Renkler anlık netleşiyor ve kayboluyor..
Yine heryer siyah beyaz,
Yine gözlerim camda,
mantığım, duygularım portmantoda..
Çocukluğumu giyiyorum son sözlerimi dökerken üstüme..
Ardından damla damla dökülmesi kesiliyor cümlelerimin ve
küçücük odamın içinde kocaman renkler belirginleşiyor..
Maskemi yüzüme takıp aynaya bakıyorum..
Kocaman sahte gülümsememle birgüne daha "merhaba" diyorum...
Merhaba tanımadıklarım,
merhaba maskeliler,
merhaba renklerim,
merhaba cümlelerim..
Tanıtığım ve tanımadığım herkese,
Herşeye merhaba...
Barış UZUNALİ

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder