Ben utanmıyorum vatandaş,
Kız arkadaşımla yolda elma yiyerek dolaşırdım,
hemde yemyeşil elma.
Elimde fincan, içinde şarap...
Kızılcık şarabı,
İstiklal yollarında yürürdüm.
Çok mutlu olduğum zamanlarda
çörek yada çikolatalı herhangi yiyecek..
1 - 2 durak erken inerdim otobüsten,
kendimce ziyafet yapardım..
Zor geçen günün sonunda mükafatlandırırdım midemi..
Bol pantolon giyer,
Her çeşit müzik dinlerdim.
bazen ıslık çalarak,
çoğunlukla sözlerini söyleye söyleye neşelenirdim.
Ben utanmıyorum vatandaş...
Saçımı kızıl - sarı renklerine de boyadığım oldu
Eve haftalarca gitmediğimde.
Çok sevdiğim arabamla kaçak gezdiğim,
sigaramı yakıp yavaş yavaş İstanbul'u gezdiğim günler de vardı.
Çok yadırgandığımda oldu..
Hiçbirine aldırmadım vatandaş.
Ben, sizin istediğiniz gibi biri olmadım.
Ben, olmak istediğim kişi oldum.
Arkadaşlarımın elinden zehir içtiğimde oldu,
ilaç içtiğimde..
Ben doğruyu ve yanlışı gördüm..
Hristiyan oldum, dışlandım..
Bir taraftan kabul gördüm..
Ben tabu bir insan olmadım,
olmam,
olmayacağım..
Bana saçma saçma konuşanlara sözüm vatandaş.
Benim kadar dürüst olun biraz.
Yaşayabiliyor musunuz?
Bakalım Dünya sizin gördüğünüzden farklımı..
Deneyelim..
Baklım kim toz pembe yaşıyor..
Kaybetme korkusu mu belirdi?
Canlarım benim,
Neydi?
Kim Saçmaydı?
Kim Tozpembe görüyordu?
Nerde bu insanlar ya?
Hiç kimse mi okumuyor bunları?
Sizi hınzırlar sizi...
Birgün de karşımda durun be...
Ben hiç utanmıyorum Vatandaş...
Barış UZUNALİ
12 Ocak 2009 Pazartesi
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)




Bizi utandıranlar, utanmadıkları zamandan utansın =)
YanıtlaSilİnsanlar belki karşına çıkmakta cesaret gösteremezler ama bence asıl cesaret bunu sözlere dökmekte değil ya da senin karşına çıkabilmekte; asıl cesaret her daim Dürüst.. olup bunları belki de söylememekte..
YanıtlaSil